Hoe gaat het?

Een eenvoudige vraag. Ik kreeg ‘em van een vriend die ik al lang niet had gezien. Zo’n vriend met wie contact onderhouden niet hoeft. Dat als je elkaar weer ziet, dat het meteen als vanouds is. Van die vrienden waar er eigenlijk meer van zouden moeten zijn. Dan duurt het niet zo lang voor je er weer een spreekt. Ik antwoordde: “Het gaat goed. Ik ben happy.” “Living the dream?”. Ik hoorde wat sarcasme in zijn stem. “Nee, gewoon happy.”

Ik vertelde hem dat ik veel ontspan de laatste tijd. Niet naar de sauna of de Efteling, maar dat ik gewoon even ga zitten. Zitten en ademhalen. Dat ik hulp zoek als ik er zelf niet uitkom. Dat als ik een k**dag heb, dat ik dan tegen mezelf zeg: “Oké, k**dag, kom maar op”. En dat het op een of andere manier dan meteen beter gaat.

Ons gesprek ging ook over de vraag ‘hoe gaat het?’ en of die vraag wat betekent. Hij had gelijk. De vraag is vaak net zo nietszeggend als het antwoord. Maar eerlijk is eerlijk, soms jok ik ook. Als ik snel weg wil van de vrager bijvoorbeeld. In dat geval gaat het altijd ‘heel goed’. Daar ligt het antwoord dus aan, besloten we, aan wie het vraagt. Ons gesprek werd onderbroken door een vriendin die vroeg: “Hoe gaat het?”. Grinnik, grinnik.

Later dacht ik er nog even na. Het is niet alleen de ontspanning waardoor ik me goed voel. Het is ook de weerstand tegen allerlei zin en onzin die ik langzaam aan het opgeven ben. De weerstand tegen het leven en de weerstand tegen de dood, de weerstand tegen een file, een vies aanrecht, geen parkeerplaats, een dikke rij bij de kassa, een chagrijnige collega, een rommelige werktafel, sleutels kwijt zijn, de weerstand tegen de weerstand en tegen nietszeggende hoe-gaat-het’s. Als ik die vriend over 3,5 jaar weer eens zie moet ik niet vergeten om hem dat ook nog even te zeggen. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *