Die bal die bal, die moet en zal…

… weer de onze worden. Al een paar wandelingen lang zag ik em liggen in het vennetje, onbereikbaar tussen het riet. De oranje bal met de blauwe streep van Zjonnie. De bal waarvoor Zjon regelmatig zijn tanden laat zien aan concurrenten en daar, meestal, goed mee weg komt (op die grote bruine labrador na dan, maar dat is weer een ander verhaal). 

Eerder, tijdens zo’n heerlijke koude winterwandeling, gooide m’n neefje Jim de bal over het bevroren vennetje en meteen rende Zjon achter de bal aan over het dunne ijs. M’n zus en ik gilden: “Nee Zjonnie!”.

Vorig jaar hoorde ik namelijk ook een vrouw gillen: “Nee Rocky!” De kleine Rocky rende als een dolle van de ene kant naar de andere kant van het ven om precies in het midden door het ijs te zakken. De vrouw stond nog te twijfelen aan de kant van het water terwijl Rocky tevergeefse pogingen deed om uit het wak te komen. “Je moet hem echt gaan redden.”, zei ik. En daar ging ze, op haar buik over het ijs, om er af en toe doorheen te zakken. Niet voor niets een nat pak gelukkig, Rocky werd gered door zijn trouwe baas! 

Gelukkig hoefde ik niet te schuifbuiken over het ijs. Zjon glibberde geschrokken snel richting ons gegil. 

Zo niet de oranje bal met het blauwe streepje. Die lag daar ver weg op het ijs. 8 euro kostte die bal! En wat voor een bal. De hoektandjes van Zjon maakten geen enkele kans op het robuuste rubber. De bal bleef ook gewoon een bal en veranderde niet na 3 minuten Zjon in pluisjes en stukjes rubber. En zo ineens, na al die tijd samen, lag ie daar te liggen, zomaar, nutteloos… Na een paar dagen was het ijs in water veranderd en zag ik um niet meer. Dag bal. 

Na een paar dagen liepen de hondjes en ik via een ander paadje naar het ven. Ja hoor, daar lag ie, in de rand van het riet in het water. De ene dag probeerde ik Zjon in het riet te sturen, de volgende dag Polly, de dag daarna een lange stok gevonden, roeibewegingen gemaakt… Geen succes. De bal bleef was onvermurwbaar. 

Vandaag besloot ik dan toch maar om m’n stoute schoenen, alias rode regenlaarzen, aan te trekken en het ven in te lopen. Het eerste stukje ging goed. Een beetje hoppen van de ene rietpol naar de andere. Ineens liepen m’n laarzen vol water, toch iets dieper dan ik dacht. Vervolgens water tot onder de knieën in het water, en toen tot boven de knieën… Even balanceren op de laatste pol en jaaaaah de oranje bal met het blauw streepje was weer in ons bezit. Na het leegschudden van m’n laarzen en het uitwringen van m’n sokken kreeg ik een beetje een warm gevoel van voldoening. We vervolgden de wandeling met koude voeten en een big smile. 

Toen ik in de auto terugreed naar huis, bedacht ik me dat die 8 euro de enige reden voor m’n volhardendheid was geweest. Hollandse zuinigheid of is duurkoop echt goedloop? Ik las eens gelezen dat het omslagpunt om zuinig te op een pen 38 euro is. Voor een bal is dat 8 euro, althans voor mij. Hopelijk blijven we nog lange tijd bij elkaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *